REISPOTTEN

Boerderijtje spelen

Vorige week lazen jullie over onze aankomst bij de dierenopvang. Deze week begon het echte werk: we werden klaargestoomd om zelfstandig een dierenopvang te runnen. Niet alleen leerden we dieren te verzorgen, ook kregen we een lesje over bouwen met gereedschap. In het weekend brachten we een bezoekje aan een museum en bioscoop. Oeh en we hebben een winnaar voor de prijsvraag van vorige week!

Elke ochtend reden we rond half negen met de quad naar de dierenopvang. Een ritje van nog geen vijf minuten bracht ons op het terrein. De eerste drie ochtenden stonden in het teken van training, zodat Andy ons zo goed mogelijk kon voorbereiden op de donderdag en vrijdag. Dan was Andy namelijk weg met haar partner en was de dierenopvang onze verantwoordelijkheid. ‘As long as you keep the animals alive’ zei ze.

Dieren-in-leven-houden-training

De training ‘dieren-in-leven-houden’ bestond uit drie dagen. Maandag liepen we Andy achterna en liet zij zien hoe, hoeveel en wat we de dieren eten moesten geven. Dinsdag liep Andy ons achterna, want toen moesten we zelfstandig de voeder-ronde doen. Gelukkig was ze wel beschikbaar om vragen te beantwoorden. Woensdag liep Andy weer met ons mee, alleen dit keer was ze zogenaamd onzichtbaar. We stonden er dus alleen voor en moesten laten zien dat we het zelf konden. Op een paar stiekeme vragen na, ging dat ons goed af; training voltooid!

Een doorsnee voeder-ronde zag er ongeveer zo uit:

• George de haan uit zijn hok halen. Hij slaapt ‘s nachts namelijk in een huisje in het kippenhok.
• George en de twee andere kippen die vrij rond lopen, eten en vers water geven.
• De acht kippen, waarvan er twee Ilse en Elisabeth heten, in het kippenhok eten en vers water geven.
• De gretige schapen eten geven (en checken of alle acht er zijn en ook daadwerkelijk eten).
• De drie varkens (Cookie, Sprinkles en Johnny) eten geven en daarna knuffelen (heel belangrijk).
• Lennard het zwakke egeltje eten geven en een schone kooi geven.

De routine van het eten geven moest in de ochtend en in de namiddag gedaan worden. Omdat koeien prima kunnen leven op alleen gras, kregen zij om de dag ‘snacks’, bestaande uit groente en fruit.

Too good to go

In tegenstelling tot de Workaway bij Theo & Doug, kregen we hier alle maaltijden erbij inbegrepen. Super chill, dachten we. Alleen zat hier wel een klein haakje aan. Andy vertelde dat ze een soort too good to go deal hebben met een lokale supermarkt. Dit houdt in dat ze om de dag een ritje moet maken naar de supermarkt — heen en terug duurt dit twee uur — om daar kratten met over datum voedsel op te halen.

De supermarkt geeft ze voornamelijk brood- groente- en fruitproducten, omdat ze een veganistisch huishouden zijn. Een deel van dit eten brengt Andy gelijk naar een voedselbank. Het resterende eten neemt ze mee naar huis om te geven aan hun dieren, zichzelf en de vrijwilligers.

Het eten dat ze van de supermarkt krijgen, is elke keer anders. In de week dat wij er zaten, zagen we (stok)broden, voorverpakte pitabroodjes en wraps tot appels, peren, bananen, aardappelen, bloemkool, pompoen, maïs en broccoli voorbij komen. Dat Andy dit eten kan gebruiken voor haar dierenopvang is echt ideaal. Eten dat bijvoorbeeld deels beschimmeld is, voert ze aan haar koeien en varkens.

Bovendien is veel over datum voedsel ook nog prima te eten voor mensen. Vooral zoiets als bananen of voorverpakte wraps die twee dagen geleden volgens de fabrikant ‘over de datum’ gingen. Alleen het nadeel van deze too good to go deal (althans dat vinden wij) is dat al het eten samen in bakken wordt aangeleverd. Hierdoor ligt het eetbare eten tussen het rottende of beschimmelde eten. Niet zo fris.

Klusjes

Naast het voeden van de dieren, hielpen we ook met klusjes rondom het huis. Ze wonen in een soort bouwunit (of container als dat meer tot de verbeelding spreekt), verdeeld in een slaapkamer en keuken. De woning is ontzettend klein en wordt daardoor heel snel rommelig. Op maandag bekommerden we ons dan ook met het opruimen van de keuken. En geloof ons, dat was hard nodig. Of de keuken de volgende dag ook nog opgeruimd was, laten we in het midden 🙂

Dinsdag en woensdag hielpen we hen met — ja, echt waar — bouwen. Ze willen namelijk een veranda voor hun huis hebben. Na een korte instructie, kregen we één voor éen een spijkerpistool in onze hand gedrukt met de taak de balken vast te spijkeren. Elisabeth vond dit leuk, maar Ilse was geen fan.

Boerderijtje spelen

Donderdagochtend was het zover: de dierenopvang was van ons. ‘s Ochtends en in de namiddag gaven we alle diertjes te eten en ‘s middags sloegen we nog een paar planken in de veranda. De rest van de dag deden we het rustig aan, easy breezy.

Maar we willen wel eerlijk beeld schetsen; het leven op de dierenopvang was niet alleen maar glitter en glamour. Zo was er bijvoorbeeld geen doorspoeltoilet, maar een composttoilet bestaande uit een plastic bak met zaagsel en een houten plankje erop. Heel duurzaam, maar comfortabel was het niet. Gelukkig overheerste de geur van het zaagsel de rest.

Daarnaast was er een draagbare buitendouche zonder afgesloten ruimte. Het scheelde dat we in the middle of nowhere waren, dus we hoefden alleen Andy en haar partner te waarschuwen om niet uit hun raam te kijken wanneer we gingen douchen. Met veel wind of regen werd de douche koud, want de energie kwam van een gasfles met een vlammetje. Dit heeft Elisabeth helaas empirisch moeten ontdekken. En ‘s avonds moet je in het donker klooien met een zaklamp als je wilt zien waar je je shampoofles hebt gelaten. Dit was Ilse’s persoonlijke waarneming als avonddoucher.

Verder waren blij dat we zelf nog wat kimchi noedels en groentesoep in onze bus op voorraad hadden, want het eten van Andy zag er inmiddels niet meer zo fris uit.

Spoedcursus autoband verwisselen

Het was al donker toen Andy op vrijdagavond terugkwam. Ze had een nieuwe Workawayer meegenomen uit Auckland. Andy en haar partner bezitten twee auto’s: een met een tweewielaandrijving waarmee ze naar de stad rijden en een auto met een vierwielaandrijving waarmee ze naar hun dierenopvang rijden. De heuvel waar wij met Tofu geparkeerd stonden, is de plek waar zij altijd van auto’s wisselen. 

Andy vertelde dat de auto met de vierwielaandrijving een platte band had en dat ze daarom de band moest vervangen. Ilse pakte deze kans gelijk aan om te leren hoe je zelf een autoband verwisselt. Terwijl Andy haar auto overhoop gooide, zoekende naar het de juiste gereedschap, realiseerden we ons dat wij die spullen ook gewoon in onze camperbus hebben. 

Even later kregen we een spoedcursus autoband verwisselen met ons eigen gereedschap. Tot onze verrassing leek dit makkelijker dan we dachten. Heel handig dat we deze praktijkles konden meepakken, want Andy verzekerde ons dat dit ons ook ongetwijfeld nog gaat gebeuren dit jaar. Zij heeft maandelijks een lekke autoband, dus dit geloven we meteen. Maar nu zijn we voorbereid: schiet onze autoband maar lek!

Van het padje

Zaterdagochtend namen we afscheid van Andy. Ze vond het jammer dat we alweer weggingen. Ze zei heel nadrukkelijk dat als we een keer iets nodig hebben, we maar hoeven te appen. Of dat nou is voor een slaapplek of voor een postadres; superlief.

Na het afscheid reden we met de quad terug naar Tofu om te vertrekken. We moesten een klein stuk rijden over een heuvelige onverharde weg tot we bij de grote geasfalteerde weg aankwamen. Maar ver kwamen we niet. Nog geen vijf minuten waren we onderweg toen het te glad werd onder Tofu. Dit kwam door de regen van afgelopen nacht. Hierdoor was de zandweg op sommige stukken wat modderig.

Dus nog geen halfuur na het afscheid, kreeg Andy al een belletje van ons. Al snel kwam Andy heldhaftig met haar 4×4 auto naar ons toe gereden. Ze gaf ons twee opties: de heuvel nog een keer oprijden met meer snelheid of Tofu omhoog trekken met haar auto. We vroegen wat haar de beste optie leek.

Aangezien nog nooit iemand met een tweewielaandrijving op dat punt bij haar had vastgestaan, adviseerde ze optie een. Toen Elisabeth aan Andy vroeg met welke snelheid ze de heuvel op moest rijden, kwam hier geen precies antwoord op. Dit deed ze op gevoel. Elisabeth stelde daarom voor of Andy met Tofu naar boven wilde rijden. Dat vond ze een goed idee. En daar ging Tofu met volle snelheid de heuvel op! Alsof het niets was…

Dit was voor ons de eerste keer dat we off-grid op een heuvel vastzaten. Achteraf gezien denken we natuurlijk: duh, we reden ook nietsvermoedend met een slakkensnelheid die modderige berg op. Oh well, you live and you learn.

Whangārei

Toen Tofu zich weer op stabiele grond bevond, vervolgenden we onze weg naar Whangārei; de grootste stad in de Northland regio. We hadden onszelf getrakteerd met een overnachting bij een Top 10 Holiday Park. Heerlijk vroeg kwamen we hier aan zodat we alle tijd hadden om onze kleding te wassen, te douchen — met stabiel warm water, vier muren om je heen en een lamp boven je hoofd; wat een luxe! — en te chillen.

Zondag hadden we twee activiteiten op de planning: het Hundertwasser museum en de Billie Eilish concertfilm. Beiden waren Elisabeth’s initiatief. Ilse wordt niet zo snel enthousiast van musea maar ze stond er, net zoals bij het museum in Waitangi, wel open voor. Gelukkig is ze achteraf vaak wel blij dat ze is meegegaan, toch Ils?

De tentoonstelling van Hundertwasser begon met een maquette van het museumgebouw. Ilse herkende de stijl van het gebouw direct. In het dorp waar haar vader woont, staat namelijk een soortgelijk gebouw, waar ze ooit is geweest tijdens een opendag. Terwijl ze er een foto van opzocht op Google, zag ze in haar ooghoek een maquette van precies datzelfde gebouw staan. Hoe toevallig als je aan de andere kant van de wereld een gebouw herkent uit het dorp waar je bent opgegroeid!

Elisabeth wilde naar de concertfilm van Billie, omdat we vorig jaar haar concert hadden gemist. We hadden nog gekeken naar kaartjes, maar die ticketprijzen waren zo hoog, dat we dit toen hebben gelaten. We moesten immers ook sparen voor een grote reis 😉 De concertfilm leek haar daarom een leuke manier om het concert toch nog te zien. Desondanks viel de concertfilm toch een beetje tegen, zoiets komt in het echt toch beter uit de verf.

Terugkomend op de prijsvraag van vorige week, Ilse bleek inderdaad een natuurtalent te zijn als dierenverzorger. Ze hielp bijvoorbeeld met de poten van een spartelend schaap vasthouden toen Andy zijn nagels moest knippen. Daar hoef je Elisabeth niet voor te bellen. Maar ook Elisabeth ontdekte een nieuw talent in zich als Brugman de Bouwer. Dus we hebben een winnaar! Gefeliciteerd Margriet Moning, jij ontvangt binnenkort een vogelpoepvest in je brievenbus 😜

Liefs,
Ilse & Elisabeth