REISPOTTEN

Bikkelen in de modder

Hoera, de sleutels van de camperbus zijn eindelijk in de pocket! Wat geeft dit een heerlijk gevoel van rust, vrijheid en mogelijkheden. Zo hebben we nu bijvoorbeeld de mogelijkheid om spontaan naar een nieuwe werkplek te rijden zonder dat we daar afhankelijk zijn van een slaapplek. Dat is ook precies wat we hebben gedaan, want naast autosleutels, hebben we ook een baantje gescoord als zoete aardappel boerinnetjes!

In de stromende regen kregen we op dinsdag de sleutels van onze kersverse camperbus. Met als eerste bestemming uiteraard, de Ikea! Jep, je leest het goed: zelfs naast onze twee duffeltassen, twee grote backpacks, de gele koffer en een rugzak, hebben we nóg meer spullen nodig. Gelukkig konden we na wat levensecht Tetris spelen, uiteindelijk alle spullen prima kwijt in de bus. Shoutout naar Ilse’s opruim skills!

Kumara, wattes?

Tijdens het shoppen in de Ikea werd Elisabeth gebeld door een Nieuw-Zeelands nummer. We hadden echt geen idee wie dat zou zijn. Na het opnemen kregen we de vraag of we nog beschikbaar waren om te helpen met kumara’s oogsten. Oh ja, we waren vergeten dat we een paar dagen eerder online gesolliciteerd hadden op een aantal boerderijbaantjes 😆

Nu vragen jullie je wellicht af what the hellie een kumara is. Dat antwoord is simpel: het is de Māori term voor zoete aardappel. Oftewel: we gaan zoete aardappels oogsten! We hoefden dus niet lang na te denken over onze volgende bestemming met de camperbus: naar de kumara capital of New Zealand it is!

Na onze eerste nacht in de camperbus (op een gratis parkeerplek voor camperbussen) reden we op woensdag 2,5 uur van Auckland naar Dargaville. Dit is een boerendorpje dat ligt in de regio Northland. Super handig, want toen hadden we gelijk een lekker ritje om de campervan wat beter te leren kennen. Conclusie? Ze rijdt heerlie de campeerlie!

De shed

Woensdag in de namiddag kwamen we aan bij ons nieuwe thuis voor de aankomende tijd. We verblijven op een boerderij op tien minuten rijden van Dargaville. Op een bord langs de weg lazen we dat dit gebied de kumara hoofdstad van Nieuw-Zeeland wordt genoemd. Onze werkgever gaf ons drie verschillende opties qua accomodatie. Je kon kiezen uit twee huisjes met een eigen kamer of slapen bij de shed.

We kozen voor de goedkoopste optie: de ‘shed’, oftewel de schuur. Iedereen die hier overnacht, slaapt in z’n eigen camperbus. Daarnaast mag je gebruik maken van de faciliteiten in de shed, zoals een badkamer en een keuken. Een wasmachine, fornuis en drinkwater zat helaas niet bij deze faciliteiten inbegrepen. Waren wij even blij dat we van tevoren een fles van 15 liter water hadden ingeslagen bij de supermarkt.

In de shed delen we met zo’n 12 andere backpackers een kleine badkamer met daarin een douche en wc. Heel handig als je dus naar de wc moet en iemand staat te douchen. Daarnaast is er een ruimte met een aanrecht en een kraantje, waterkoker en koelkast. Deze ‘accommodatie’ kost ons 9 dollar (ongeveer 4,50 euro) per nacht, per persoon.

Met de handschoenen in de modder

De wekker ging donderdag vroeg voor onze eerste werkdag; iets wat we niet meer gewend waren. Vol goede moed liepen we om 7:00 naar de akkers. Hier hadden we afgesproken met een van de supervisors voor het inwerken. Ze begon de ‘training’ met het haastig oplezen van bijna twee A4-tjes vol veiligheidsregels. Ondertussen begon er een trektor naast ons lawaai te maken, maar de supervisor las haar papiertje ongestoord verder op. Hierna kregen we een paar gele handschoenen in onze handen gedrukt en vervolgens was het tijd om naar de oogstmachines te lopen.

Op het boerenerf wordt er gewerkt met vier oogstmachines. Zo’n machine wordt door een tractor over de akkers gereden. Tijdens zo’n ritje wordt de bovenste laag van de grond weggeschraapt. In deze laag grond bevinden zich de planten waar de kumara’s aan groeien. Dit alles komt vervolgens via een lopende band de machine op. Voor die lopende band plukken de werknemers vervolgens de kumara’s uit de modder. Meestal staan er drie tot vier mensen aan beide zijdes van de lopende band.

Onze taak is om de kumara’s los te trekken van de planten, de grond en modder ervan af te vegen en ze op een andere lopende band te leggen. In deze korte tijd moeten we ook de keuze maken of de kwaliteit van de kumara goed genoeg is. Kumara’s met beschadigingen of meer dan een gaatje worden bijvoorbeeld afgekeurd. Als een kumara wordt afgekeurd of wanneer de kumara erg klein is, moet je deze in een aparte bak leggen. Afgekeurde en kleine kumara’s worden namelijk gebruikt als zaad voor het volgende seizoen.

Het voordeel van kumara’s oogsten is dat het doorgaat wanneer het een beetje regent. De machines waar kumara’s door worden geoogst zijn namelijk overdekt. Dit is bij kiwi’s oogsten bijvoorbeeld niet zo waardoor je soms dagenlang moet wachten tot je kunt werken. Alleen als het veel regent, gaat het oogsten van kumara’s niet door. Dan is de grond namelijk nog te nat om ermee te kunnen werken.

Helaas heeft het de afgelopen tijd veel geregend. Hierdoor is de grond erg modderig. Dit maakt het voor ons lastiger om de kumara’s uit de modder te trekken. Wanneer we de ene kumara uit de modder trekken en schoonmaken, rollen er alweer nieuwe kumara’s langs op de lopende band. Gelukkig werken we meestal met z’n drieën naast elkaar, maar alsnog is het onmogelijk om alle kumara’s van de band te redden. Soms voelt het net een computerspelletje.

Work hard, hurt hard

De werkdagen zijn officieel van maandag tot en met vrijdag. Daarnaast moet je in het weekend standby staan. Zo hoorden we dat een ander koppel in hun eerste week zes dagen achter elkaar moest werken. Heftig.

Ondanks dat je stil staat op de oogstmachine, is het op den duur ontzettend zwaar aan je armen. Elisabeth voelt het enorm aan haar polsen waarvan er een is gezwollen. Ook krijgt ze richting het einde van de werkdag last van haar schouders. Ilse daarentegen voelde na de eerste dag haar hele onderarmen zeuren. Na drie dagen heeft ze vooral nog last van haar vingers.

Het werk is zwaar maar niet heel vervelend om te doen. Wat het vervelend maakt, zijn de lange uren die we op een dag moeten maken. Onze eerste shift begint namelijk om 07:30. Dan om 11:00 hebben we een halfuur pauze. Vervolgens duurt de tweede shift van 11:30 tot 14:00. Na nog eens een halfuur pauze beginnen we om 14:30 aan de derde en laatste shift tot 17:30. In totaal zijn we dus op een dag 9 uur bezig met het lostrekken en schoonmaken van modderige kumara’s.

In Frankrijk beland

Naast geld verdienen, vinden we het ook belangrijk om andere reizigers te ontmoeten. Op de kumara boerderij werken ongeveer tussen de 30-35 mensen. Het merendeel hiervan zijn backpackers met een Working Holiday Visum (WHV). En de meerderheid van dit merendeel spreekt alleen maar Frans. Zo’n 80 procent van de mede WHV’ers hier komt namelijk uit Frankrijk.

Alleen tijdens werk staan we op de oogstmachine met een koppel uit Mexico, een koppel uit Tsjechië, een meisje uit Japan en soms een kiwi. Maar het jammere is dat we buiten werktijd onze directe collega’s nauwelijks zien. Zij slapen namelijk in een ander verblijf op de boerderij. Hierdoor is het bij de shed net alsof we op working holiday zijn in Frankrijk. Merde.

Contract getekend

De grote vraag is nu natuurlijk: hoe lang willen we dit werk blijven doen? Officieel hebben we een contract getekend waarin staat dat je een opzegtermijn hebt van twee weken. Maar na drie dagen werken, wisten we eigenlijk voldoende. Dit komt door de combinatie van te lange werkdagen achter elkaar, het eentonige (zware) werk en het ontbreken van een (internationaal) community gevoel. Daarom namen we zaterdagavond ontslag waarna onze twee weken opzegtermijn in ging. Als het aan onze werkgever ligt, zijn we hier dus nog wel twee weken zoet (pun intended).

Cycloon voor je verjaardag

Veel tijd om over het ontslag na te denken, hadden we niet. Zondag stond namelijk cycloon Vaianu op de voorspelling. Online was het hele noordereiland in rep en roer. Het stond zelfs vermeld op nu.nl en de website van NOS. Op de boerderij waren er vooral zorgen over de oogst die mogelijk zou komen te verzuipen en of ze het seizoen wel konden afronden.

Tegelijkertijd was Elisabeth ook jarig deze dag. Haar meest sobere verjaardag ooit noemde ze het. We zaten door de regen namelijk een groot deel van de dag te schuilen in de camperbus. Gelukkig viel de storm op onze locatie uiteindelijk mee, waardoor we in de namiddag een uitje konden maken naar de supermarkt. Toen vierden we haar verjaardag toch nog met een cake en biertje in de camperbus!

Modderige groet,
Ilse & Elisabeth