REISPOTTEN

Volg ons avontuur aan de andere kant van de wereld!

De aanhouder wint

april 8, 2026

Met campervan bezichtigingen, een comedy try-out show en een roadtripje, vloog onze laatste week in Auckland voorbij. Ook hebben we twee Pre-Purchase Inspections laten uitvoeren bij een autogarage. Hoe dat verliep lees je hieronder.

De vierde bezichtiging

Terwijl we nog bezig waren de teleurstelling van de derde camperbus te verwerken, waren we maandag (de dag na de tragedie) alweer onderweg naar de vierde bezichtiging. Dit keer was de verkoper een 31-jarige meid uit Duitsland. We bekeken weer een Nissan Caravan (net als de bus van de eerste bezichtiging) alleen dan vijf jaar ouder (uit 2002). Maar dat maakte ons niks uit, want deze bus had hét droominterieur van Ilse.

Ondanks de wonderschöne inrichting, was deze bus helaas geen perfectie. In de Facebook advertentie stonden namelijk een paar mankementen vermeld. Zoals een kleine barst in de voorruit en een kapotte verwarming. Als oplossing voor dat laatste, was een ‘portable heater’ inbegrepen. Maar deze losse verwarming kun je alleen gebruiken als je ergens extern stroomt tapt (zoals bij een elektrisch paaltje op een camping). Dit stukje achtergrondinformatie hoorden we tijdens de bezichtiging. Niet heel functioneel dus als je de auto (en jezelf) wilt opwarmen tijdens het rijden.

Desondanks was onze instelling dat we voor het perfecte busje wel het een en ander wilden repareren. In tegenstelling tot de Franse flapdrollen van de vorige bezichtiging, stond deze verkoper gelukkig direct open voor een Pre-Purchase Inspection. Dat kwam mooi uit, want Elisabeth had vooraf haar huiswerk gedaan naar een garage in de buurt. Dus toen konden we gelijk langs bij een monteur.

Twee uur later stonden we samen met de verkoper aandachtig te luisteren naar de bevindingen van de monteur. Tot onze schrik (en die van de verkoper) hield die man maar niet op met praten. Echt een hele waslijst aan mankementen somde hij op. Kortom: er bleek nog veel meer onderhoud nodig te zijn dan dat we eerst dachten. Vooral roestvorming aan zowel de onderkant als bovenkant zou een duur grapje worden.

Na de Pre-Purchase Inspection vroeg ze uiteindelijk 10.000 dollar (ongeveer 5.000 euro) voor haar koekblik. We besloten na lang wikken en wegen (of we de bus überhaupt nog wilden) dat we een laag tegenbod wilden geven. Het idee was om dan met het bespaarde geld de bus flink op te lappen. Ons tegenbod was 5.000 dollar (ongeveer 2.500 euro).

Zoals we hadden verwacht, zei ze nee. Ze antwoordde dat ze wilde proberen de bus nog aan iemand anders door te verkopen. Als dat niet lukte dan zou ze de bus hier achterlaten. Dit appte ze ons maandag en op vrijdag stond haar vlucht naar Duitsland op de planning. Op woensdag zagen we een nieuwe advertentie van haar op Facebook voorbij komen. Met precies dezelfde tekst (en prijs) als waar wij op hadden gereageerd. Alleen had ze er nog bijgeschreven dat de bus een beetje roest had. Zo zie je maar weer hoe belangrijk zo’n Pre-Purchase Inspection is.

De vijfde bezichtiging

Kunnen jullie nog een bezichtigingsverhaal aan? 😜

Dinsdag kwamen we weer een Nissan Caravan tegen op Facebook. Vergeleken met de vorige Caravans, is deze nog een jonkie: uit 2013. Deze Nissan leek echt alles te hebben wat we zochten: automaat, 215 xxx kilometerstand, binnenkeuken, zonnepaneel, luifel, achteruitrijcamera en een simpel maar keurig interieur. Zou dit ‘m dan eindelijk worden? Of zal het toch ‘too good to be true’ zijn?

De meeste camperbusverkopers zijn backpackers die het land moeten verlaten en daarom met spoed hun camperbusjes verkopen. Deze verkoper genaamd Oliver heeft daarentegen geen haast. Hij is een Slowaak die hier inmiddels drie jaar woont. Onderhandelen over de prijs zal daarom nog een leuke uitdaging worden.

Oliver, de verkoper, vertelde dat hij afgelopen december de bus zelfstandig heeft omgebouwd tot camperbus. Sindsdien verhuurt hij de bus aan toeristen. Doordat hij aankomende winter zin heeft in een groter project (lees: grotere bus), verkoopt hij deze parel nu weer.

Vooraf hadden we bedacht dat als we de bus helemaal te gek vinden, we gelijk tijdens de bezichtiging weer een Pre-Purchase Inspection willen voorstellen. En zo geschiedde. Oliver vond dit zelf ook een goed plan. Dan kunnen wij achteraf ook niet bij hem aankloppen als iets stuk is. Zo hadden we dat nog niet bekeken, maar inderdaad, goed punt.

We kozen dezelfde garage als afgelopen maandag. Uit de inspectie kwam eigenlijk maar een dingetje. Gelukkig heeft dit geen haast en kan dit makkelijk gerepareerd worden. De monteur benoemde zelfs nog dat hij dit een veel betere camperbus vindt dan die van de vorige keer. Heel blij dat die koop uiteindelijk niks is geworden.

Toch zag Elisabeth nog een mooie kans om wat van de prijs af te dingen. Die toekomstige reparatie kost namelijk ongeveer 600 dollar volgens de monteur. Eerst twijfelde Ilse of we dit wel aan hem moesten vragen. Maar al gauw zei ze fuck it. En wat denk je? Oliver compenseert de prijs van de reparatie met zijn vraagprijs. Echt een wandelende groene vlag is deze man. Dus lieve lezers, aanschouw hieronder de eerste foto’s van onze toekomstige baby Caravan!!

De fanclub

Nu we geen uren meer spenderen op Facebook opzoek naar een camperbus, hebben we ineens vrije tijd. Dat is weer even schakelen. Toen bedachten we of er misschien ergens een leuke comedyshow te zien is. We zijn tenslotte in een grote stad. En wat een timing: met een try-out show stond Urzila Carlson geprogrammeerd in de comedyclub van Auckland! Urzila is de comedy queen (en queer) van Nieuw-Zeeland. Ilse herkende haar van TikTok en Elisabeth van Netflix.

Helaas waren al haar try-out shows al uitverkocht, maar op de website stond dat er nog door-sale zou zijn. Die kans moesten we natuurlijk pakken. Om op tijd tickets te kunnen bemachtigen, stonden we een halfuur voor openingstijd te wachten voor de deur van de comedyclub. We hadden verwacht dat er meer mensen zouden staan, maar we waren de enigen. Verder hadden we ook geen idee hoe groot de zaal zou zijn en hoeveel kaarten er überhaupt verkocht waren. Toen ineens kwam tot onze verbazing de enige echte Urzila ons tegemoet lopen!!!

Vol verbijstering en enthousiasme begroette we haar: ‘Hi, we are the fanclub!’. Ilse benoemde daarna meteen dat we hoopten op door-sale tickets, omdat we geen kaartjes hadden. Aan haar gezicht konden we aflezen dat dit kansloos was. Spontaan opperde ze dat we wel bij haar entourage achterin de zaal mochten zitten. Ze zei dat we bij de ingang gewoon moesten doorlopen en dat we tegen het personeel konden zeggen dat we bij haar vriendin Elizabeth hoorden. ‘So we’re family now’, zei Urzila. Wat een grappige tante.

De zaal bestond uit ongeveer dertig zitplekken. Alle stoelen waren bezet. Kaartjes aan de deur kopen was dus never nooit gelukt. Na de show lazen we online dat dit ook de plek was waar ze ooit haar eerste stand-up optreden gaf. Heel vet dat wij haar op deze intieme plek mochten zien. Normaal gesproken speelt zij alleen maar in grote theaterzalen.

Met een notitieboekje op een kruk stond ze relaxed grapjes te testen voor haar nieuwe show. Drie dagen later zou ze die in Melbourne spelen, vertelde ze. Soms vroeg ze aan het publiek of een grap te ver ging en dan streepte ze die door in haar boekje. Ook vroeg ze input van het publiek over een grap die ze nog niet had uitgewerkt. Dat is ook het leuke van een try-out show, dat is nog zo puur en rauw.

In december toert ze met haar nieuwe show door Nieuw-Zeeland. Geen idee, waar wij rond die tijd zijn. Mochten we in de buurt zijn dan gaan we weer ons best doen om kaartjes te regelen. En anders hopen we dat ze bij die tijd nog steeds haar Nederlandse familie (her)kent 😆

Hiken met Dutchies

We zijn lid van een Whatsapp groep genaamd ‘Dutchies in Nieuw-Zeeland’. Super handig wanneer je vragen hebt of inspiratie zoekt. Een paar dagen geleden vroeg een ene Jim uit de chat of er mensen waren die zin hadden om te wandelen aankomend weekend. Dankzij dat oproepje gingen wij op eerste paasdag samen met Jim en de Belgische Katthy op avontoer. Met z’n allen vertrokken we in Jim’s camperbus een uur naar het westen van Auckland.

Op de heenweg zaten Katthy en Jim voorin. Wij zaten achterin tussen het beddengoed. Ilse zat op een stoel met een riem en Elisabeth lag op een geïmproviseerde stoel van kussens. In het Waitakere Ranges Regional Park deden we twee hikes: een deel van de Mercer Bay Loop Track en de langere Omanawanui Track.