REISPOTTEN

Drie keer scheepsrecht geldt niet voor campervans

Ook deze week zaten de reispotten niet stil: van skydiven, bungyjumpen, vliegen naar Auckland met een overstap op Wellington tot aan drie campervans bezichtigen. De titel verklapt het al: onze zoektocht loopt helaas nog niet op rolletjes.

Op maandag begon onze week geheel in Queenstown style met een skydive boeking om 10:00. Elisabeth wilde graag ervaren hoe het voelt om in de lucht te vliegen, zonder dat je daarvoor gelijk uit een vliegtuig moet springen. Ook met de stiekeme hoop dat dit haar moed geeft voor het echie. En dus vloog Elisabeth op de maandagochtend door een indoor skydivehal.

En de missie was geslaagd: Elisabeth vond het skydiven veel minder eng dan ze dacht. Dankzij deze positieve ervaring durft ze de volgende keer wel uit een vliegtuig te springen, zegt ze. Hopelijk houdt ze dit gevoel vast tot we weer terug zijn op het Zuidereiland. Hier kun je namelijk skydiven in de buurt van de grootste berg van Nieuw-Zeeland: Mt Cook!

‘Dit is niet normaal’

Na het skydiven, waagde Ilse ook een sprong in het diepe. Letterlijk, want ze ging bungyjumpen! Fun fact voor de taalnazi’s onder ons: In Nieuw-Zeeland spellen ze ‘bungy’ tegenover ‘bungee’ in de rest van de wereld. Eigenzinnige kiwi’s hè. Aangezien we hier in kiwiland zitten, nemen we deze spelling over 🙂

Als je in Queenstown wilt bungyjumpen heb je twee opties: de Kawarau Bridge Bungy (43 m) en de Nevis Bungy Jump (134 m). De eerste optie is de eerste commerciële bungyjump van de wereld. Op deze brug begon de Nieuw-Zeelander A.J. Hackett zijn bungy bedrijf in 1988. De laatste optie is de hoogste bungy op het Zuiderlijk halfrond. Ilse koos, als echte geschiedenisfanaat, natuurlijk voor de eerste optie. Dit had helemaal niets te maken met dat deze bungy minder hoog was dan de Nevis.

Toen we aankwamen bij de historische brug en we anderen zagen springen (de eerste vrouw sprong zelfs naakt!), begonnen de eerste zenuwen bij Ilse. Maar de echte spanning kwam toen ze bijna aan de beurt was. Ze beschreef het als iets onnatuurlijks: ‘Wanneer je op het randje moet staan, schreeuwt alles in je lichaam om het niet te doen.’ En toch sprong ze! Na de jump, had Ilse nog maar één ding te zeggen: ‘Dit was niet normaal’. Ilse’s harde schreeuw die bijna tot aan Amsterdam te horen was, bevestigde dit. Ze kwam boven met keelpijn.

Privébunker

Ondertussen zijn we al sinds woensdag in Auckland. Hoewel het een stad is met meer dan 1,7 miljoen inwoners, merken we daar niet veel van. Het centrum is namelijk lekker compact. We kwamen in de middag aan in een storm met alleen maar regen. Gelukkig hadden we, na twee weken kamperen, gekozen voor een eigen kamer in een hostel. Al voelt het meer als een bunker, want er is geen raam.

Maar slapen in een bunker is onze minste zorg deze week. We zijn namelijk op een missie: een camperbusje kopen!

De eerste bezichtiging

Op donderdag hadden we direct al een bezichtiging gepland. Op deze dag regende het in Auckland non-stop. Niet de fijnste omstandigheden voor een eerste testrit. Desondanks liet Elisabeth zich niet uit het (geasfalteerde) veld slaan.

De camperbus was een Nissan Caravan 2009 en werd aangeboden door een koppel uit Israël. De grootste pluspunten van het voertuig was het grote zonnepaneel op het dak en het nette interieur. De bus voldeed al onze wensen en het contact met de verkoper verliep prima.

Eenmaal terug in de bunker, drong pas het besef door dat het slaapgedeelte bestond uit louter een matras. Dit maakt het onhandig om het bed om te vormen naar een zitgedeelte (bank en tafel constructie). Aangezien we hier binnenkort de winter ingaan, vinden we deze functionaliteit wel belangrijk. Hoe moeten we anders comfortabel in de bus aan onze reisblog werken? Toch wilden we hier de koop niet op laten stuk lopen. Misschien konden we ergens een omvormbaar matras kopen, dachten we.

De volgende ochtend bleek de verkoper ineens haast te hebben met de verkoop. Eerst zei hij dat hij dinsdag naar Australië zou vertrekken. Maar omdat wij serieuze interesse toonden, wilde hij ineens zondag al vertrekken. Alleen wij wilden eerst nog een Pre-Purchase Inspection laten doen bij een autogarage. Onhandige timing, want de meeste autogarages zijn in het weekend dicht en die vrijdag had geen enkele garage nog plek.

Toen hij bleef hameren op zondag vertrekken en wij voet bij stuk hielden dat we niets zouden kopen zonder die inspectie, bleef de koop uiteindelijk uit. Achteraf blij mee, want een op-maat-gemaakt omvormbaar matras vinden is ook weer gedoe. Als je bijna tien duizend euro neerlegt, wil je gelijk weg kunnen rijden.

De tweede bezichtiging

Dezelfde ochtend kwamen we op Facebook een andere Nissan Caravan 2009 tegen. Dit keer met een high roof. Een paar uur later konden we de camperbus al bekijken bij een Frans koppel. Zo snel kan het soms gaan in campervanzoektochtland.

Het viel ons meteen op dat de auto er online beter uitzag dan in het echt. Campervan catfish? Toch wilden we openminded blijven. Misschien zou een likje verf al wonderen verrichten. Bovendien had deze camperbus wel omvormbare bed naar bank kussens. Dat was zeker een pluspunt.

Ook voelde de testrit beter aan. Elisabeth vond de auto minder brommerig klinken dan bij de testrit van gisteren. Dit verschil kwam doordat deze auto een benzine motor heeft. Die van gisteren was namelijk een diesel. Dus toen ontdekten we dat onze voorkeur uitgaat naar een benzine auto. Hoe dan ook, nu al een leerzame dag.

Na de tweede bezichtiging, was Ilse wederom enthousiast. Alleen Elisabeth was nog niet overtuigd. Het directe enthousiaste gevoel dat ze bij de eerste auto had, miste ze bij de tweede. En dus bleven we twijfelen.

Nederlandse hulplijn

Gelukkig staan we er niet alleen voor in deze complexe camperbus zoektocht. Allebei hebben we namelijk de ballen verstand van auto’s, laat staan van camperbussen. Daarom zijn we heeeel blij dat we vanuit Nederland een hulplijn hebben: onze vriendin én camperbus orakel uit Westmaas, Lieke!

Lieke heeft namelijk zelf ooit twee bestelbussen eigenhandig omgebouwd tot camperbus. Daardoor heeft ze veel verstand van camperbussen en wij zijn lucky dat ze die kennis met ons deelt. Nu weten we bijvoorbeeld (ongeveer) hoe stroom werkt in een camperbus. En dat we ons niet moeten blind staren op de kilometerstand, want hoe de auto is onderhouden is nog belangrijker.

Shoutout naar jou, Liek!

De derde bezichtiging

Er was nog geen knoop doorgehakt over de tweede auto of Ilse kwam de volgende dag alweer een kanshebber tegen op Facebook. Dit keer was het een Toyota Hiace 2002. Deze auto past precies in het plaatje van Ilse’s droombus: wit van buiten en hout van binnen (interieur). Binnen tien minuten dat de auto online stond, regelde Ilse een bezichtiging. Weer bij een Frans stel.

Het was vrij snel duidelijk: deze camperbus is liefde op het eerste gezicht. De auto zag er heel netjes uit en als grote pluspunt: een dakkoffer. Deze parel had ook de beste prijs-kwaliteit verhouding tot nu toe. We waren allebei zo enthousiast dat we een halfuur na de bezichtiging al lieten weten dat we verder wilden gaan met de verkoop. We stelden daarom voor om een Pre Purchase Inspection te laten doen. De verkopers stemden in om dit te regelen. Helaas was het zaterdag dus we moesten wachten met de inspectie tot maandag.

De volgende dag (zondagmiddag) vroegen we de verkopers of het al gelukt was met een afspraak in te plannen voor een Pre Purchase Inspectie. Na vier uren radiostilte, ontvingen we eindelijk een reactie. Wat bleek? Ze hadden de bus achter onze rug om verkocht aan iemand anders… MERDE!!!

Deze camperbus jacht is echt een achtbaan aan emoties. Maar we moeten door. Dus een paar uur later stond de volgende bezichtiging alweer gepland. Zal maandag dan misschien onze dag worden?

Liefs,
Ilse & Elisabeth