REISPOTTEN

‘Idyllische, tropische ontsnapping aan de winter’

Waar het ene avontuur eindigt, begint er weer een nieuwe. Deze week namen we afscheid van de kumara’s en werden we verwelkomd door een echtpaar op onze eerste Workaway. En last but zeker not least: we hebben een naam bedacht voor onze campervan!

Vorige week schreven we dat we ons kumara baantje op zaterdag hadden opgezegd. Dus toen was ook de opzegtermijn van twee weken ingegaan. De dag erna (zondag) raasde orkaan Vaianu voorbij. Ondanks dat de cycloon enorm bleek mee te vallen, had het wel veel geregend. Hierdoor kregen we op maandag vrij, want door de zeiknatte grond was het niet mogelijk om te werken. Zó jammer!

Slappe polsen club

Vorige week hadden we ook benoemd dat Elisabeth een gezwollen pols had. Tegelijkertijd voelde ze ook een vibratie rond haar pols wanneer ze die heen en weer bewoog. Niet geheel verrassend, want we zijn lid van de slappe polsen club. Voor wie niet bekend is met dit begrip: de slappe polsen club is synoniem voor lid zijn van de lhbti-gemeenschap. Maar in dit geval had ze waarschijnlijk haar pols overbelast door te enthousiast kumara’s oogsten.

Met deze klachten vond Elisabeth het geen verstandig idee om zo door te werken. Daarnaast werd Ilse ook niet heel vrolijk bij de gedachte nog twee weken kumara’s uit de modder te bevrijden. Daarom vroegen we onze HR-contactpersoon, Andrea, op maandag per sms (want zo verliep de communicatie) of ze de twee weken opzegtermijn kon laten vervallen.

Andrea reageerde begripvol en wilde ons tegemoet komen door ons nog vier dagen te laten werken. Dus in plaats van twee weken, stelde ze voor dat we nog een week zouden werken. Op zich een prima voorstel, maar met een overbelaste pols zag Elisabeth dit écht niet zitten. Doorwerken zou de pijn alleen maar verergeren.

Als tegenvoorstel vroegen we of er dan andere klusjes mogelijk waren voor Elisabeth. We zeiden dat we anders overwogen om per direct te vertrekken. Ook hier reageerde Andrea redelijk coulant op. Ze antwoordde dat als we besloten te vertrekken of we dan alles netjes wilden achterlaten. Dan kon ze namelijk onze borg nog teruggeven. Echt, een betere reactie dan dit konden we niet wensen.

Na Andrea’s verlossende berichtje, namen we nog even afscheid van onze favoriete collega, een Japans meisje. Ze vond het jammer dat we zo snel weg gingen, maar begreep ons volledig. Haar Amerikaanse vriend benadrukte nog dat tijd te kostbaar is en je vooral moet doen wat goed voelt. Amen brother!

Daarna reden we opgelucht onze vrijheid weer tegemoet. Lang naar een slaapplek hoefden we gelukkig niet te zoeken, want er was een freecamp locatie in het dorp op tien minuten rijden van de kumara boerderij. En deze plek was ook nog eens een mooie omgeving bij het water. Dit is een goed voorbeeld van het ultieme gevoel van vrijheid dat een camperbus kan geven.

Dus wat hebben we van dit kumara avontuur geleerd? Als je beter wilt worden in je grenzen aangeven dan is een boerderijbaantje de perfecte leerschool 💯

Workaway voor dummies

Na de kumara belevenissen, besloten we dat het tijd was om het over een andere boeg te gooien. Onze nieuwe missie werd een Workaway adres zoeken in het noorden. We willen heel graag werken, maar dan zonder de intensiteit en eentonigheid waar we bij het kumara’s oogsten tegenaan liepen. Een Workaway leek ons daarom een mooie middenweg om even op adem te komen en weer een nieuw plan te smeden.

Misschien denk je nu: wat de hellie is een Workaway? Workaway is een culturele uitwisseling tussen reizigers en de lokale bevolking. In ruil voor accomodatie en soms (avond)eten draag je als backpacker bij aan vooraf afgesproken taken. Je verdient dus geen geld maar je krijgt er sowieso altijd onderdak voor terug. Voor reizigers is het een unieke manier om zowel het lokale leven als de mensen te leren kennen.

Daarnaast is Workaway een website waar je een (betaald) account kunt aanmaken. Reis je in je eentje dan kost het je 50 euro voor een jaar lidmaatschap. Reis je als koppel dan betaal je 69 euro. Vervolgens moet je een heleboel informatie toevoegen aan je profiel. Denk hierbij aan algemene informatie over wie je bent, je interesses, je huidige vaardigheden, het soort hulp dat je kan bieden en natuurlijk je leukste foto’s.

Vervolgens ga je als Workawayer op zoek naar hosts. Dit doe je op basis van de locatie waar je wilt zijn. Om je een idee te geven: in de regio Northland (zoals de naam al zegt, dit is de meest noordelijke regio van Nieuw-Zeeland) zijn maar liefst 190 hosts opzoek naar Workawayers. Northland staat bekend als ‘the winterless north’.

Door dit tropische klimaat groeien er veel verschillende soorten planten in deze regio. Het zal dan ook geen toeval zijn dat de meeste hosts hier hulp zoeken in de tuin. Perfect, want dan kan Elisabeth eindelijk haar tuinbroek eens eer aandoen.

Theo & Doug

De ochtend nadat we vertrokken van de kumara boerderij, stuurden we een berichtje naar Theo(dora) & Doug(las). Hun Workaway advertentie had de titel ‘Idyllic and tropical escape from winter’. Verkocht! Ze vroegen om hulp in de tuin, rondom het huis en met de dieren. Ze hebben zes alpaca’s, twee ponies en twee honden. Oh ja en een huismu(i)s bleek later. En nee, dit keer heet deze geen Ilse. Minnie Mouse werd ‘ie door de vorige backpacker genoemd.

Naast de aanlokkelijke titel, lazen we ook online tientallen enthousiaste reviews over Theo & Doug en hun huisdieren. Dit stelde ons gerust dat dit een leuke eerste Workaway ervaring zal zijn met afwisselende klusjes. Nadat we het bericht verstuurden, kregen we nog geen kwartier later al een reactie van Theo. We waren hartstikke welkom. Wat een top timing.

Diezelfde middag reden we iets meer dan 100 kilometer noordelijk richting Kerikeri. Elisabeth zag dat we onderweg langs de Ngawha hot springs zouden rijden. We besloten daar een stop te maken en te genieten van deze stinkende warmwaterbronnen. En vet chill: we betalen dezelfde entree als een local. Dit is vaak de helft goedkoper dan wanneer je als toerist een kaartje koopt. Dit kan dankzij ons Working Holiday Visum en IRD-nummer (een belastingsnummer).

Bij aankomst op onze tropische Workaway hoorden we van Doug dat ze diezelfde dag, een paar uur na ons bericht, nog een berichtje hadden gekregen van een andere (uiteraard Franse) backpacker. Helaas voor hem of haar kwamen wij al helpen dus Doug had dit verzoek vriendelijk afgewezen. Echt mazzel hadden we dus met onze timing.

Tijdens de rondleiding door de tuin, vroeg Elisabeth verbazend aan Doug hoe ze hun tuin zo mooi onderhouden. ‘Do you have gardeners?’, vroeg ze. Toen antwoordde Doug lachend: ‘Yeah, that’s you!’

Working 9 to 12

We zijn nu precies een week bij Theo & Doug. We werken van maandag tot en met vrijdag van 09:00 tot 12:00 uur. In de middag en in het weekend zijn we vrij om te doen wat we willen. In ruil hiervoor slapen we in een schattig houten huisje in hun tuin. Daarnaast hebben ze een garage die ze hebben omgebouwd tot leefruimte voor Workawayers.

Hier kunnen we gebruik maken van een volledige keuken, eettafel, loungestoelen, een wasmachine en droger en een badkamer. Wauw wat een luxe, vergeleken met de shed die we met half Frankrijk moesten delen.

Zoals we hoopten, is geen enkele ochtend tot nu toe hetzelfde geweest. Voor jullie beeldvorming, dit waren de afgelopen dagen onze taken:

• Onkruid verwijderen (hier komt geen einde aan)
• Grasranden maaien met een grastrimmer
• Rozenstruiken knippen (auwie)
• Druivenstruiken snoeien
• Tuinafval wegbrengen per tuinTRACTOR (living the dream)
• Tapijten en vloeren reinigen
• De twee hosts naar hun gin & tonic lunch chauffeuren
• Het zwembad schoonmaken met een zwembadstofzuiger
• Beddengoed strijken en gordijnen reinigen
• Bladeren van de oprit blazen met een bladblazer
• De oprit schoonmaken met een hogedrukreiniger

De hort op

Onze vrije tijd wisselen we af met chillen en erop uitgaan. Zo zijn we donderdag naar de Rainbow Falls gewandeld. Daar herinnerde Elisabeth zich ineens dat ze hier acht jaar geleden ook was geweest; hoe toevallig. Vrijdagmiddag leenden we twee oude fietsen uit de schuur. Braaf met een helmpje op, fietsten we toen naar een café langs een rivier. Daar proefden we lokale biertjes in de laatste zonnestralen.

Op onze vrije zaterdag gingen we erop uit met de auto. We bezochten de lokale farmer’s market in Kerikeri en reden daarna door naar Puketi Forest. Hier maakten we een wandeling door een prachtig tropisch bos vol Kauri bomen. Zondag hadden we omgeruild met aankomende woensdag als werkdag. Zo kon Elisabeth zondagmiddag taxi spelen voor Theo & Doug.

Verder vermaken we ons hier goed met het onbeperkt knuffelen met de twee rescue honden: Tori en Honey. Onze hosts zijn ook altijd in voor een praatje. Na hun gin & tonic lunch op zondag, hebben we zelfs nog bij hun thuis geborreld. Daarnaast loopt hier de tamste ponny ooit rond die het liefst de hele wordt geaaid. De zes alpaca’s daarentegen zijn wat huiveriger en blijven je liever vanaf een afstandje aanstaren.

Hoewel het fijn is dat we nu in het huisje onze kont kunnen keren, missen we onze knusse camperbus wel. Daarom kijken we ernaar uit om over een paar dagen weer lekker on the road te zijn. Oh ja en we hebben eindelijk een naam bedacht voor ons witte rechthoekige blokje op wielen, namelijk: TOFU!

Wat vinden jullie van deze naam: yay or nay?

Liefs,
Ilse & Elisabeth