REISPOTTEN

Roadtrip naar de Coromandel & Bay of Plenty

Deze week vervolgden we onze roadtrip. Dit keer verkenden we niet een, maar twee nieuwe regio’s. We bezochten onder andere een magische grot, een beroemde rotsboog en een strand met bloedheet zeewater. Tussen de uitstapjes door zoeken we ook driftig naar werk. Alleen blijken de backpackerbaantjes minder voor het oprapen te liggen dan gehoopt…

Met een kleine omweg reden we maandag in zuidelijke richting. Daarvoor hadden we een goede reden, want we wilden een grot bezoeken waar glimwormen te bewonderen zijn! Zulke grotten vind je door heel Nieuw-Zeeland. De bekendste zijn de Waitomo Caves op 2,5 uur rijden ten zuiden van Auckland. Hiervan wordt gezegd dat het de beste plek ter wereld is om glimwormen te aanschouwen. Daar betaal je dan ook voor: voor een rondleiding per boot leg je al 85 dollar per persoon neer. Maar deze excursie komt later dit jaar nog. De grot van afgelopen week was helemaal gratisssssss.

Aangekomen bij de grot, liep ons een koppel tegemoet. Ilse vroeg hoe het was. ‘Very beautiful’, antwoordde de knaap. Nice, toch fijn even die extra bevestiging. Toen we verder liepen, bleken we de enigen te zijn in de donkere grot. Gelukkig hadden we in de reviews gelezen dat je door het ondiepe water moest lopen om tot de glimwormen te komen. Anders hadden we dit niet zo snel gedaan.

Met slippers aan liepen we in het koude water door de donkere grot. Geen zorgen, we liepen wel met een hoofdlamp op. We hoefden gelukkig niet heel ver te lopen tot we verwelkomd werden door kleine blauwe lichtgevende stipjes boven ons. Snel de hoofdlampen uit. Magisch zag het eruit. En uiteindelijk waren we ook blij dat we de enigen waren. Zo konden we foto’s maken met een lange sluitertijd zonder dat het licht van anderen in de weg zat. Lang leve het laagseizoen!

De Coromandel

Na vijf weken in Northland, reden we maandag terug naar Auckland. Nooit verwacht dat we zonder plan uiteindelijk toch nog vijf weken zoet waren in deze regio. Dus welke bestemming was next? Al gauw pitchte Ilse om naar de Coromandel te rijden. Dit is een heuvelachtig schiereiland ten oosten van Auckland. Je vindt er vooral subtropisch regenwoud in het binnenland en prachtige stranden langs de kust.

Wanneer we over de Coromandel praten, moeten we steeds terug denken aan twee kiwi’s — een moeder en dochter die als twee druppels water op elkaar leken — waarmee we aan de praat raakten op het vliegveld van Wellington een aantal weken terug. Zij waren lyrisch over de Coromandel. Als een local zó enthousiast is over een regio, dan kun je niet anders dan even een kijkje nemen natuurlijk.

En zo geschiedde: dinsdag reden we naar de Coromandel. Vanaf Auckland is dit maar twee uurtjes met de auto. Onderweg stopten we bij een openbaar toilet. Die heb je in Nieuw-Zeeland in overvloed en ze zijn altijd schoon, echt super chill. Voordat we terug de autoweg op gingen, zaten we nog even met de deur van de bus open en aten we een snackje. Twee dames op de fiets dachten hetzelfde. Ook zij aten een snackje naast ons op het voetpad. Elisabeth bood ze een Timtam aan (een heel bekend Australisch chocolade koekje). De 50-plussers bedankten haar voor het aanbod maar sloegen het af.

Vervolgens vroegen ze ons waar we vandaan komen en hoe lang we in Nieuw-Zeeland blijven. Daarna vertelden ze dat zij bij Taranaki wonen. Dit is een regio in het westen van het Noordereiland. We reageerden dat deze plek zeker op ons roadtrip-lijstje staat voor later dit jaar. Zonder aarzelen deelde een van de dames, Roz, spontaan haar telefoonnummer met ons.

Roz benadrukte dat we absoluut moeten bellen wanneer we in de buurt zijn en dat ze dit niet zou voorstellen als ze het niet meende. Het grappige was dat haar aanbod steeds mooier werd. Ze begon met dat we konden bellen voor tips in de regio. Vervolgens kwam daar een maaltijd bij en daarna bood ze zelfs een (overnachtings)plek voor de camperbus aan. Echt zo lief en gastvrij!

Dit level van gastvrijheid zijn we echt niet gewend van thuis. Dat hun kinderen ook reizigers zijn en verspreid over de hele wereld wonen, speelt waarschijnlijk ook wel een rol in deze spontane uitnodiging. Hoe dan ook, we zijn benieuwd of ze ons na een halfjaar nog herinneren wanneer we bellen.

De rest van dag regende het continue. Dus toen we in de namiddag aankwamen op de free campsite, bleven we lekker in Tofu chillen. Af en toe een verplichte rustdag is ook wel fijn. Terwijl de regendruppels tegen de ramen tikten, maakte Ilse verse pannenkoeken: yum! Soms zit geluk in de simpele momentjes zoals deze 😉

De dag erna was de zon gelukkig weer terug. In de ochtend vertrokken we richting Hahei. Hier hadden we een kampeerplek gereserveerd op een holiday park. En nee, dit keer geen Top 10 park, maar een andere campingketen genaamd Tasman Holiday Park. Dat we hier een overnachting hadden geboekt, was overigens niet geheel toevallig. De dag ervoor hadden we namelijk gereageerd op een online vacature van dit holiday park als housekeeping medewerkers. Wie weet vergroot het onze kansen als we even ons gezicht laten zien, toch?

Cathedral Cove
Hahei is een populaire plek onder vakantiegangers, want in deze omgeving bevinden zich twee toeristentrekpleisters: Cathedral Cove en Hot Water Beach. Op dat laatste komen we straks terug, nu eerst over Cathedral Cove. Dit een rots inham die je alleen te voet of per boot kan bereiken. Als voetganger moet je de getijden goed in de gaten te houden, want tijdens vloed kun je het strand (met de rots inham) niet betreden.

Om die reden had Ilse de pas er flink in, toen we om 13:30 naar deze bekende rots liepen. Ze was bang dat we zouden aankomen wanneer het vloed werd (15:45 uur). Elisabeth maakte zich geen zorgen, maar kon de onrustige Ilse niet temperen. Na een uur wandelen, kwamen we aan bij de Cove. Makkelijk konden we nog naar de rots lopen. Zoals gewoonlijk, stress om niks dus gelukkig.

Vrij snel werden we benaderd door een Amerikaanse man. Hij vroeg of we wisten dat hier de foto van de bekende Microsoft bureaubladachtergrond is gemaakt. ‘Yes, we know’, antwoordde Ilse met volle overtuiging. Wie was hij om ons te mansplainen?

‘s Avonds deed Ilse nog wat online onderzoek voor een Instagrambericht. Toen kwam ze erachter dat de Cove helemaal niet dezelfde locatie is als de Microsoft achtergrondafbeelding. Die foto is namelijk op het Zuidereiland van Nieuw-Zeeland gemaakt. De Cathedral Cove lijkt er gewoon heel erg op. Nu zit het haar voor altijd dwars dat ze de Amerikaanse man niet heeft kunnen tegenspreken…

Waar de Cathedral Cove wél bekend om is, is van de tweede Narnia film. Op deze plek gaan de kinderen terug naar de wereld van Narnia. Voor ons is het mega lang geleden sinds we deze films hebben gezien. Wij hadden dus geen idee van dit Narnia feitje toen we bij de Cove waren. Gemiste kans, want anders konden we dit leuke weetje delen met de Amerikaanse man.

Hot Water Beach
De volgende dag reden we naar Hot Water Beach, de andere toeristische hotspot in de Hahei omgeving. Dit gebied is gratis toegankelijk en trekt jaarlijks zo’n 700.000 bezoekers. Op het eerste oog lijkt deze plek op een normaal strand. Voor het grootste deel is dat het ook, behalve een klein gedeelte van het strand, hier zijn ondergrondse heetwaterbronnen aanwezig. Tussen eb en vloed wordt dit deel van het strand verwarmd.

Wanneer je vervolgens met een schep een kuil graaft, vult deze zich met warm, of zelfs heet, water. Zo creëer je je eigen hotspring. Veel mensen zie je daarom in badkleding genieten in zelfgeschepte kuilen met heet zeewater. Wij besloten het bij een voetenbadje te houden, aangezien we net gedoucht hadden op het holiday park en lekker roken naar kokosnoot douchegel.

Bay of Plenty

Een groot deel van de Coromandel is dun bevolkt en landelijk gebied. Alleen na een eeuwigheid in Northland, waren we wel toe aan iets meer reuring. We besloten daarom om de Coromandel na twee nachten achter ons te laten en zuidelijk te rijden richting de Bay of Plenty. Dit is een regio aan de oostkust met veel stranden, geothermische gebieden en toeristische attracties. Ook staat het bekend als de kiwi(fruit) hoofdstad van Nieuw-Zeeland.

We reden naar een free campsite bij Waihi Beach. Opvallend veel senioren campers stonden hier al geparkeerd. Op de meeste free campsites mag je meestal één nacht verblijven. We waren daarom positief verrast toen we lazen dat je op deze campsite maar liefst drie nachten mag staan. Dus besloten we, na een aantal dagen on the road, lekker relaxed twee nachten op dezelfde spot te slapen.

Na een nacht knus tussen de senioren campers, maakten we ‘s middags een wandeling naar een uitkijkpunt. Zes kilometer liepen we over het strand waar vooral (senioren) vissers te vinden waren. Elisabeth was nieuwsgierig dus ze sprak er eentje aan. Vol trots liet de visser zijn onlangs gevangen vis zien. Toen ze vroeg wat hij met die vis ging doen, antwoordde hij lachend: ‘Eat, of course!’ Dezelfde avond zou hij de vis samen met zijn vrouw opeten, zo schattig.

Nadat we bij het uitkijkpunt waren aangekomen, begon de wandeling terug. En eerlijk gezegd: we hadden er allebei totaal geen zin meer in. Om nog iets te hebben om naar toe te kijken, bedachten we onszelf te trakteren op fish & chips. Dit was alleen nog een uur lopen. Hongerig, onderprikkeld en uitgepraat sjokten we die kant op.

Bij de fish & chips snackbar bestelden we een snapper vis en heel toepasselijk een gurnard — dit was dezelfde vis als dat die visser had gevangen — en natuurlijk patat. Toen kwam Ilse ineens tot het heftige besef dat het 8,5 week geleden was sinds we voor het laatst frietjes hadden gegeten!! Jeetje, zo ver laten we het niet meer komen. Je kan je voorstellen: wij hebben die avond echt hard gesmuld. Die vis proefde ook zo vers; alsof we mee-aten bij die visser en zijn vrouw thuis.

Mount Maunganui

Zaterdag lieten we het slapende senioren dorpje achter ons en reden we een uur zuidelijker naar Tauranga. Dit is de grootste stad in de Bay of Plenty. Aan de kust ligt Mount Maunganui, een buitenwijk van Tauranga. In dit kustplaatsje woont iemand die we een paar weken geleden in Auckland hebben ontmoet. Onze trouwe lezers weten misschien nog wel dat we in week 4 vertelden over een ontmoeting met twee Nederlandssprekende Working Holiday-ers. Een daarvan, Kathy, woont en werkt nu in Mount Maunganui. Een leuke aanleiding dus om die kant op de rijden!

De zoektocht naar werk

Sommigen van jullie vragen zich wellicht af: moeten die meiden niet weer eens gaan werken? Het antwoord is: ja, we zijn er mee bezig. Alleen die zoektocht loopt stroever dan gehoopt. Mondjesmaat verschijnen er nieuwe vacatures online. Als we bepaalde Facebookgroepen moeten geloven dan ligt het aantal werkzoekende backpackers veel hoger dan het aantal openstaande backpackersbaantjes. De concurrentie is dus hoog.

Het allerliefste werken we binnenkort op een holiday park. In de buitenlucht werken tussen de vakantiegangers lijkt ons wel een vibeje. Daarnaast zijn dit meestal werkplekken waar je ook kunt wonen en als duo kan worden aangenomen. Dit zou voor ons natuurlijk ideaal zijn. Daarom verstuurden we een paar weken geleden per mail een aantal open sollicitaties naar verschillende holiday parks over het hele Noordereiland. Daarnaast reageren we ook online op vacatures. Helaas leveren beide manieren tot op heden weinig succes op.

We zoeken momenteel voornamelijk in de buurt van Rotorua en Taupō naar werk. Op deze twee plekken willen we graag werken, omdat dit heel centraal ligt op het Noordereiland. Dit lijkt ons ideaal voor wanneer we op vrije dagen uitstapjes willen maken. Hoewel dit toeristische plekken zijn, valt het qua werkgelegenheid toch tegen. Dit zal wel liggen aan dat het nu laagseizoen is.

Wat betreft een baan vinden, staan we dus voor een stevige uitdaging. Maar ons pakken ze niet, net zoals met de campervan zoektocht, fiksen we uiteindelijk vast wel iets. Challenge accepted!

Liefs,
Ilse & Elisabeth